موهای سفیدش که شر و شر می ریزد روی شونه هام می ریزه، روی شال و مانتویم. روی تموم وجودم که حالا دلم می خواد با اون یکی بشه!چقدر دلم می خواد پیشش بمونم تا نوبت بعدی دارویش. تا نوبت بعدی.. کنار گردنش رو می بوسم. یک لحظه ، فقط یک لحظه فکر می کنم چقدر نرم و دوست داشتنیه! و چقدر با دستهای زبر اون روزهاش فرق می کنه. دستهام  رو که دور شونه هاش می اندازم، از اینکه توی دستهام بشکنه، می ترسم، توی گوشم زمزمه می کنه: با تو، دردهام یادم رفته بود. و صدای اشکهاش توی گوشم می پیچه!صدای اشکهایی که حالا بلند شده!

ومن شرمنده ام. شرمنده اینکه نمی تونم بمونم و باید برم.مامان بغلم می کنه و خداحافظی می کنه، موهای بابا رو که به شونه ها و روسریم چسبیده جدا می کنه. ومن می رم توی حیاط. اونجایی که بابا نمی تونه بیاد.جایی که پر از بوی شب بوهایی است که پیش از عید کاشته. بوی بهار نارنج با باد سرد بهاری ، به صورتم می خوره واشکهام رو که پاک نمی کنم روی صورتم خشک میکنه.فکم از بس دندونهامو به هم فشردم، درد می کنه.برای آخرین بار نگاهش می کنم و سوار ماشین می شم.

بهار اومده، توی شهر من هم بهار اومده.اما توی دلم ؟!! نمی دونم....